Woskować można powierz­chnie zarówno te, które by­ły wcześniej barwione, jak i nie barwione. Powierzch­nie nie barwione należy wyszlifować papierem dro­bnoziarnistym i oczyścić z kurzu szczotką, powierzch nie barwione oczyszczamy tylko z kurzu.

Do wykańczania tą metodą stosuje się najczęściej ter­pentynowy lub benzynowy roztwór wosku naturalnego. Terpentynowy roztwór wosku sporządza się w proporcji 1:2,5—4,0, tzn. 1 część wagowa wosku i 2,5—4,0 części wagowych terpentyny, natomiast ben­zynowy roztwór — w proporcji 1:2 oznacza 1 część wagową wosku i 2 części wagowe benzyny do lakie­rów.

Do naczynia z rozpuszczo­nym przez lekkie podgrza­nie woskiem dolewa się powoli odpowiednią ilość ter­pentyny lub benzyny do lakierów, stale mieszając. Ponieważ terpentyna i ben­zyna są substancjami łatwo palnymi, nie należy ich wle­wać do naczynia stojącego na otwartym ogniu, gdyż grozi to wybuchem. Rozpu­szczony wosk nie powinien być również zbyt gorący. Po dokładym wymieszaniu nanosi się roztwór na po­wierzchnię.

Roztwór najpierw nanosi się pędzlem lub tampo­nem, a następnie równomiernie rozciera się go tamponem z wojłoku, przede wszystkim wzdłuż włó­kien. W przypadku wykań­czania dużych powierzch­ni — do rozcierania moż­na użyć klocek szlifierski owinięty kilkakrotnie tkani­ną.

Roztwór woskowy na­grzewając się uplastycznia się i lepiej wnika w pory drewna. Rozcieranie moż­na zakończyć po uzyskaniu równomiernego połysku na całej powierzchni. Po zakończeniu woskowania po­wierzchnię przeciera się na sucho miękką szmatą.

Woskowaną powierzchnię się suszy, aby odparowa­ły lotne składniki zawarte w terpentynie i benzynie. Czas suszenia w warun­kach pokojowych (temp. około 20°C) wynosi dla roztworów terpentynowych około 24 godzin, a dla roz­tworów benzynowych oko­ło 2—3 godzin. Aby upew­nić się czy powierzchnia jest właściwie wykończo­na, należy przeprowadzić tzw. próbę kciuka. Jeżeli po przyciśnięciu kciuka do wo­skowanej powierzchni na powłoce zostają wyraźne ślady linii papilarnych, należy kontynuować rozcie­ranie.

Woskowanie będzie bardziej efektywne, łatwiejsze do wykonania, jeżeli bę­dziemy nanosić roztwór wosku podgrzany do tem­peratury około 60°C. Ponie­waż benzyna i terpentyna są substancjami łatwo pal­nymi, dlatego roztworu nie wolno podgrzewać na otwartym ogniu. Roztwór wo­sku można podgrzać zanurzając naczynie z wos­kiem w drugim dużym na­czyniu z gorącą, a nawet wrzącą wodą. Naczynie z wodą dobrze jest owinąć papierem lub szmatami, aby woda zbyt szybko nie. Powłoki woskowe, jak już wspomniano, są mało od­porne na wilgoć i ścieranie i dlatego mogą być sto­sowane do przedmiotów, które będą użytkowane w suchych pomieszczeniach. Aby zwiększyć odporność powłok woskowych na ście­ranie, wskazane jest polakierowanie ich jedną war­stwą lakieru bezbarwnego lub pokrycie politurą sze­lakową. Do wykańczania nie wolno jednak stosować lakierów z grupy chemo­utwardzalnych, które nie utwardzają się na powierz­chniach zawierających śla­dy wosku.